Tibetaantje

De tijd gaat opeens hard, en de reis komt daarmee wel heel dichtbij nu. Tijd om te genieten van de voorbereidingen heb ik niet echt. Al mijn academische verplichtingen naderen hun einde, maar zoals altijd wegen de laatste loodjes het zwaartst en ondervind je obstakels wanneer je net dacht er te zijn. Nu put ik de energie die ik daarvoor nodig heb uit mijn naderend vertrek.

2010 ging tot nu toe in een rap tempo door alle verplichtingen en leerervaringen onderweg. Tijd om diep adem te halen en tot bezinning te komen was er dan ook niet bij. In september kan ik dan eindelijk terugblikken op de weg die ik heb afgelegd en genieten van waar ik sta. Het leven heeft het me niet altijd gemakkelijk gemaakt, maar heeft me ook veel geschonken. Als ik terugkom van de reis staan hier weer nieuwe experimenten op me te wachten - het leven verveelt me niet.

Vorig jaar vertelde ik al over mijn jeugddroom naar Azië af te reizen. De tijd die ik doorbracht onder een grote boom met vele reisboekjes, terwijl mijn gedachtes me ver weg voerden, vooral naar Tibet. Mijn fascinatie met dit gebied gaat eigenlijk hand in hand met mijn diepgewortelde interesse in het boeddhisme en de levensvisie die zij erop na houdt. Eigenlijk moet ik mijn moeder hiervoor bedanken. Zij was altijd al spiritueel aangelegd. Zo kwam ik uiteindelijk uit bij het boeddhisme. Haar leer bood me veel denkstof in mijn tienerjaren en heeft me nooit losgelaten. Na het zien van 'seven years in Tibet' was ik helemaal verkocht en was ik vastberaden ooit daarnaartoe af te reizen.

Destijds kon ik mijn ei eigenlijk nergens kwijt tot ik op 16-jarige leeftijd voor het eerst geïnspireerd en aangemoedigd werd door een leraar in België. Met leeftijdsgenoten kon ik het nooit hebben over de 'zin van het bestaan' , literatuur en poezië. Maar hij was altijd een luisterend oor en heeft me aangemoedigd te blijven schrijven en mijn authenticiteit te waarborgen en beschermen als een groot goed. Hij schreef een gedicht die ik 7 jaar later nog bij me draag: Tibetaantje. Hierbij wist hij me in een paar eenvoudige zinnen neer te zetten - puur - zoals ik was. En in wezen eigenlijk nog steeds ben.


                                                          

   - Tibetaantje -

Als een kleine monnik

op een bergtop in de sneeuw

zo zit ze op haar meditatieplek:

een rode tegel voor het tassenrek

ze merkt de passen niet

het luid gekwek

het komen en gaan

van klassen

zij voert een innerlijk gesprek:

wie ben ik? waarheen ga ik?

hoe zwaar weeg ik

in het wereldlijk bestek?

zij denkt en denkt en hoopt

dat zij zich ooit ontdekt

soms lijkt zij ouder dan een eeuw

dan wordt zij het meisje weer,

staat op, lacht dromerig en onderdrukt

een kleine geeuw

21-5-2003

Hermanus (Zuid-Afrika, 2008)

"Be patient toward all that is unsolved in your heart and try to love the questions themselves, like locked rooms and like books that are now written in a very foreign tongue. Do not now seek the answers, which cannot be given you because you would not be able to live them. And the point is, to live everything. Live the questions now. Perhaps you will then gradually, without noticing it, live along some distant day into the answer."

- Rainer Maria Rilke -

In september staat Leh als mijn eerste bestemming in India gepland - gelegen in Ladakh.  Ik hou jullie op de hoogte.

liefs Nathalie