Authenticiteit

Al verhalend mijn reizen en omwentelingen in deze wereld kenbaar maken aan de buitenwereld is een heerlijke bezigheid, al heb ik nog niet veel van mezelf open en bloot gelegd. Maar reizen betreft zoveel meer dan over fysieke, wereldse grenzen.
Dit hele leven is een grote reis, waarvan de bestemming nog onbekend is. Al zoekende, door bochten en in sprongen beweeg ik mij voort. Onderweg naar zelfrealisatie.

In de vorige blog vertelde ik al dat India erg confronterend voor mij was. Het aanvankelijke plan: het vinden van het ultieme doeleinde, een project waar ik me in zou kunnen storten met hart en ziel. Daar is veel meer voor nodig dan 1 maand je biezen pakken en jezelf onderdompelen in een compleet andere cultuur. Maar wat ik aanvankelijk als frustrerend ervaarde: het missen van puzzelstukken en vragen die onbeantwoord bleven, bleken me het mooiste geschenk te geven, precies datgene wat ik nodig had. Het leven maakte aan mij kenbaar wat er geleerd moest worden. Kritische zelfevaluatie, bewustwording en transformatie. Dit proces kent geen grenzen, en duurt een heel leven lang. Het leven is als een sculptuur, beginnend met een blok. Grof beitel je de eerste stukken weg. Je experimenteert, neemt afstand van dingen en stelt visies bij. Aanvankelijk breed totdat je steeds meer in een bepaalde richting gaat werken. De elementen zijn er al. Vervolgens gaan de details ertoe doen. Steeds meer specifieke experimenten heb ik nodig, die ik vervolgens evalueer om bestaande overtuigingen te kunnen herwaarderen. Op deze wijze breng ik mijn groeiproces in kaart.

Mijn waarachtige Zelf zijn, ongeacht tijd en omstandigheden, is het streven. Echte vrijheid. Door deze experimenten uit te voeren zal ik mezelf steeds beter leren kennen en erachter komen wat het voor mij inhoud, die waarheid. Ik verheug me erop, op mezelf verwezenlijken. Het belangrijkste 'to keep in mind' is dat elk stap op de ladder van betekenis is, elke moet ik bereid zijn te doorlopen met volle overgave, bewustzijn en overtuiging. Hier en nu. Met deze mind-set hoop ik steeds meer de onrust en angst in mij tot bedaren te brengen. Vrij in mij, in dit leven.

Uiteindelijk wil ik toewerken naar het op het poten zetten van een eigen project. Een concept waar ik me helemaal voor kan geven, en daarmee hopelijk van betekenis kan zijn voor een ander en de spirituele zoektocht met het wereldse verenig. En dit is niets voor een jaar of 2, maar eerder 5 of 10 misschien. Echter, zelfs dan zal ik er met de tijd meer vorm aan moeten blijven geven en luisteren naar mijn hart of het goed is zoals het is of dat ik een andere richting in moet slaan. Zo is er geen bestemming waar je neerploft, je hebt het gevonden en dit is het dan. Nee, het is een moeizaam, ellenlang proces. Bloed, zweet en tranen. Maar mijn drang tot scheppen, authentiek zijn in alle facetten van mijn leven vergezelt me, en geeft me het vertrouwen dat ik mezelf kan blootleggen en realiseren. Een doeleinde dat het wereldse overstijgt..

Sometimes the warrior feels as if he were living two lives at once.
In one of them he is obliged to do all the things he does not want to do and to fight for ideas in which he does not believe. But there is another life, and he discovers it in his dreams, in his readings and in his encounters with people who share his ideas.
The warrior allows his two lives to draw near. ‘There is a bridge that links what I do with what I would like to do’ he thinks. Slowly, his dreams take over his everyday life, and then he realises that he is ready for the thing he always wanted.
Then all that is needed is a little daring, and his two lives become one.

Warrior of light – Paulo Coelho

Uitkomend bij de moraal van dit verhaal. Eigenzinnige Nathalie zal nog veel experimenteren, en wanneer ik de behoefte voel zou ik graag zo nu en dan het een en ander naar jullie communiceren. Misschien is het louter vermakelijk, maar ik zou het fantastisch vinden ook anderen te kunnen inspireren, mee te nemen op hun eigen reis. En misschien zelfs het mijne? Het is een gift mensen te ontmoeten die hun eigen maar gelijkaardige zoektocht afleggen. Geluk is het mooist als je het kunt delen.

Tips

literatuur:

Small world, Big world - Thomas van Berckel

(te bestellen via http://www.toetoheart.org/)

Blauwe hemels - Peggy Braeken

Audio:

Buddha-Bar - travel impressions

(geïnspireerd door Azië)

Experiments of truth

Zo, ik ben net een week thuis, waarbij ik meteen met de neus op de feiten werd gedrukt. Arbeit! De structuur die me werd opgelegd voelde de eerste dagen voornamelijk beklemmend, en ik ervaarde een aanhoudelijk drukkend gevoel op mijn borst. De onrust, het knagende Not Knowing. Inmiddels heb ik de innerlijke strijd gestaakt, waardoor ik voor het eerst weer een zekere rust ervaar. Mede omdat ik India en mijn vrijheidsgevoel aldaar bij me draag, waardoor ik alles tracht tegemoet te treden in overgave. Het is tijd me mee te laten voeren door de stroom, in plaats van krampachtig om me heen te slaan (ja the shooting kent toch zijn grenzen!), zoekende naar Betekenis. Accepteren dat ik het juiste moment om mijn vleugels volledig uit te slaan nog moet afwachten blijkt vele mate beter dan het alternatief: jammeren, mezelf tot wanhoop drijven, gepaard gaande met grote frustratie en ongenoegen ten aanzien van het leven en mijzelf.
Het spijt me dat ik me gedurende mijn reis in stilte heb gehuld. Echter, er was zoveel gaande in en buiten mijn hoofd dat ik het extreem moeilijk vond mijn gedachtegang en ervaringen naar de buitenwereld te communiceren. Toch wil ik nu, achteraf, nog het een en ander met jullie delen.

India
Toe to heart

Bij Toe to Heart ben ik in augustus mijn reis begonnen en ook weer geëindigd. Deze kinderen bezitten zoveel levenskracht, die je gezien hun achtergrond, enkel kunt bewonderen. Ik heb met veel plezier tijd met hen doorgebracht.
Het project dat Thomas en Lalitha zo spontaan gestart zijn, heeft me enkel meer kracht en ‘determination’ gegeven om mijn zoektocht voort te zetten, waar het me ook naartoe moge leiden. Hier of elders. Een ding is zeker, deze kinderen hebben een onuitwisbare indruk op mij achtergelaten. Daarbij kan ik enkel hopen dat ik ooit op een zinvolle wijze deel kan uitmaken van hun levens of die van vergelijkbare kinderen.

Een van hen, Jaqueline, tekende in het boekje dat ik haar gaf (ieder kreeg er een) een prachtige bloem voor me. Voor mij is Jaqueline een dergelijke bloem. Vol potentie, een die nog maar net ontluikt (net als alle kids overigens). Het miraculeuze is dan ook dat zulke bloemen weten te overleven tussen al het onkruid waardoor ze omgeven worden.

links: Tara en rechts: Jaqueline

Mozes, de grote lolbroek :)



Medeleven en een verantwoordelijkheidsgevoel voor het welzijn van onze medemens is de manier naar een betere samenleving. Iedereen kan op kleine schaal van betekenis zijn voor een ander. Ongedwongen betrokkenheid, geïntegreerd in je eigen kleine wereld. Zij die in deze bodem succesvol tot bloei komen, staan symbool voor een samenleving die in de vooravond van eenzelfde transformatie staat. Een transformatie die gebaad zal zijn met een verspreiding van dergelijke kleinschalige projecten, die langzaam maar zeker de samenleving van binnen uit wezenlijk zullen veranderen. Ik wil daarom hierbij een oproep doen, aan allen die actief zijn op Facebook, lid te worden van de cause ‘International Toe to Heart club’. Hiermee ondersteun je het project en haar gedachtegoed.

The best way to find yourself is to lose yourself in the service of others- Ghandi




Stichting paspoort, Goa.

Een hele week heb ik doorgebracht aan de kust. In de ochtendglorie reed ik elke dag achterop een scooter naar het schooltje voor autistische kinderen, gelegen in een koloniaal Portugees vervallen stadje. Ik weet eigenlijk niet of het concept school wel recht doet aan de omstandigheden die ik aantrof. Het was meer een achterkamer op een reguliere school. Elke dag werd ik door de kinderen nagestaard tot ze me zagen verdwijnen achter een klein deurtje. Alsof ze voor het eerst zelf bewust werden van het bestaan van nog een schooltje. Nieuwsgierige blikken probeerden een glimp op te vangen van wat achter dit houten schuifdeurtje schuilging.
Een kamer, opgedeeld in 4 kleinere kamers, in een poging te volstaan aan de needs van de kinderen. Vijf 'leraressen', vrouwen die het opleiden van deze kinderen tot levenstaak hadden verheven. Het merendeel is zelf moeder van een autistisch (en tevens mentaal beperkt) kind. Ze beschikken over een ongekende kracht. Ondanks alle tegenslagen en onbegrip uit de buitenwereld, weten ze deze elke dag met opgeheven hoofd te trotseren en de kinderen te ontvangen met een glimlach. Onzekerheid over de toekomst van de school, maar nog meer twijfels bestaan over de toekomst van deze kinderen en hun gelijken die elke dag nog naar een reguliere school gestuurd worden of nog erger, thuis gehouden worden door hun ouders. Dit alles uit schaamte en onbegrip. In Goa is geen ruimte voor speciale kinderen, maar deze vrouwen vechten voor een plek voor hen.

Where do I go from here...?
Deze reis heeft me erg verrijkt, maar ik voelde me tegelijk ook zeer machteloos. Het confronteerde me met mijn onwetendheid en zoekende karakter. Iets veranderen aan deze situatie vereist een vastberadenheid van mijn kant, een eigenschap waarvan ik niet met zekerheid kan zeggen hen daarin tegemoet te kunnen komen. Ik was op zoek naar een doeleinde, waar ik me volledig voor kon inzetten. Eenmaal gevonden weet ik niet zeker of dit mijn ‘battlefield’ is. En de kinderen verdienen niet minder dan iemand die daar een oprecht 'ja' tegen kan zeggen.
Op dit moment laat ik dus alle indrukken van de afgelopen maand bezinken. Wie ben ik? En waarmee treed ik de wereld tegemoet? Wat heb ik te bieden? En welke eigenschappen moet ik nog ontwikkelen? Een project opzetten vereist veel wijsheid, en zeker nog een belangrijke transformatie van mijn kant. Er zijn daarbij zoveel ‘battlefields’ in ontwikkelingslanden. Ik ben het mezelf en de kids verschuldigd dat ik eerst bij mijzelf te rade ga waar mijn hart naar uitgaat. Zodat ik me voor de volle 100 procent kan inzetten. Dit jaar wordt er een van reflectie. Mijn experimenten, persoonlijke beproevingen die ik voor mezelf creëer, zal ik blijven voortzetten. Ik ben op zoek, maar tevens vastberaden. Ik zal mijn bestemming bereiken. Ook al vereist dit vele experimenten, gelijk deze.

Teach this triple truth to all: A generous heart, kind speech, and a life of service and compassion are the things which renew humanity (Buddha)

Experiments of truth is afgeleid van ‘The story of my experiments with truth’ – de autobiografie van Ghandi.

shoot on everything that moves..

Een lange tijd sinds mijn laatste update. Maar een creatief proces kost tijd: je wilt iets, krijgt ideeën, die krijgen weer vorm, het wordst steeds beperkter en dan krijgen ze gestalte.
Jumping into the unknown is one thing, to get the best out of it en er betekenis aan geven is een ander verhaal.
Het idee van een oriënterend bezoek was mooi, de kans dit te verwezenlijken geweldig. Maar hoe ging ik invulling geven aan die ene maand? Hoe kon ik deze opportunity omtoveren tot een reis, een ontdekkingstocht naar zelfrealisatie?
Nadat ik mijn reis had vastgelegd ben ik gaan mailen. Schoot on everything that moves luidde mijn approach. Dat heet: je suf googelen, en als ik ergens enigszins potentie in zag meteen mailen met CV en verhaal. Dit heeft geleid tot mijn bezoek aan het NIMHAN (neuroscience centre) in Bangalore.
Toen de meest unlikely cascade of events. Mijn moeder kwam afgelopen maand aanzetten met een verhaal uit de Story (!) van een meisje, Joyce, die was afgereisd naar India to find her roots. Bij het verhaal vond ik een link naar stichting paspoort. Ze hadden een mooi project opgezet, compleet met blijf van mijn lijf huis voor vrouwen aldaar. Ik mailde naar het algemeen adres dat ik enthousiast was over het project en ik niet misschien iets kon betekenen..?
Tegen alle verwachtingen in werd ik op zeer korte termijn gebeld door Peter, stichter van stichting paspoort. Ik werd overrompeld door zijn enthousiasme. Hij had mijn CV gelezen en gezien dat ik ervaring had met autistische kinderen. Op dit moment wordt vanuit het project nog niets met deze kinderen gedaan, maar wij beiden hadden 1 gedachte: het betekende een opportunity tot de verwezenlijking van mijn droom, én was ook nog eens gelinked aan mijn studie.
Hij heeft toen meteen contact gelegd met mensen van het project in Goa, en ervoor gezorgd dat ik de coördinator kon bellen. Na mijn telefoontje kreeg de reis steeds meer vorm, kon ik me toespitsen op mijn bezoek in Goa. Data's werden vastgelegd, trein en vliegtickets geboekt. Voor ik het wist had ik een outline.
De reis heeft nu gestalte gekregen, ik heb een doel. Ik ga het schooltje bezoeken en kijken of het klikt. Lydia, de coordinator, probeert zoveel mogelijk kinderen aan mij voor te stellen. Maar open-mindedness blijft een vereiste. Go with the flow, tijd geven om de opportunities zich te laten ontvouwen en op me in te laten werken.
De backpack is ingepakt, ik vertrek vanavond naar Utrecht om in het holst van de nacht weer de trein naar Schiphol te nemen. De kriebels zijn gisteravond gekomen en hebben me sindsdien niet meer verlaten. Ik heb me de afgelopen maand met heel mijn hart me gegeven voor het tot stand komen van deze reis. Nu is het tijd om het ten volle te gaan beleven!

Mijn wijsheid voor deze blogaflevering is dan ook if you have a dream 'shoot on everything that moves'! Sluit nooit bij voorbaat dingen uit, you never know where they might lead you..
En een linkje om het geheel compleet te maken: http://www.stichtingpaspoort.nl/

Reizen zit in het bloed..

Vandaag begon ik na te denken.. When did it all start?
Ik zie mezelf nog onder een boom zitten met mijn reisgidsen @ internaat, op het tijdstip dat we buiten mochten luchten. Ik zonderde me bij voorkeur af met mijn schrijfsels & reisplannen. Ik doorstond de tijd met dromen, van mogelijkheden, het verbreden van mijn horizon. Dat is nu alweer zo'n 7 jaar geleden...
Tot eind middelbare heeft me dit kunnen fascineren, plannen naar Azië, toch besloot ik destijds verder te gaan studeren aan de Universiteit van Maastricht. Reisboeken in de kast..Na minder dan een half jaar hield ik het niet meer uit, en sloot me voor een maand aan bij een groep vrijwilligers naar Nicaragua. Hierbij bouwden wij een speelveld van het ingezamelde geld en gaven wij les aan een lokale basisschool.
Minder dan 2 jaar later bevond ik me weer op het vliegtuig richting Cape Town, Zuid-Afrika, om keuzevakken te volgen in het eindstadium van mijn bachelor. Daarbij heb ik Namibië, Mozambique, Lesotho, Swaziland en bijna de gehele kustlijn van Zuid-Afrika aangedaan. Toch ben ik het nooit vergeten, mijn Azië wens.
Tijdens mijn Master dacht ik, nu moet het ervan komen. Helaas heb ik nog geen manier gevonden om op succesvolle wijze de bureaucratie te omzeilen. Ik wilde een stage doen in India, maar dit bleek zo makkelijk nog niet. Toch heb ik contact gehouden met Thomas (bron inspiratie, zie einde bericht) en zijn project daar. Onverwacht kreeg ik kort geleden te horen dat hij naar Nederland kwam. Ik legde hem uit dat mijn plannen waarschijnlijk niet uitvoerbaar waren, maar mijn interesse in zijn gerealiseerd idealisme verdween daarmee niet. Hij stelde me vorige week woensdag voor of het niet een goed idee was op korte termijn langs te komen. Mijn hart zei yes. Ik twijfel niet aan de richting die mijn innerlijk kompas aangeeft. Ik zocht naar begaanbare wegen. Woensdag overdacht ik het plan: hoe sterk was deze wens? Donderdag vond ik een ticket. Ik smste Thomas die me belde met de mededeling: 'boek maar!'. In 2 dagen zag ik het licht: India. This is the result. Destination: Bangalore, India and everything that will cross my path...:)

Bron van inspiratie : http://www.toetoheart.org .(helaas tijdelijk unavailable). Thomas van Berckel werd gepubliceerd in de Alumni van de UM, eind 2008. Zie hier het project dat mij inspireerde contact met hem op te nemen. In augustus zal ik dus ook hem en zijn kinderen bezoeken in zijn woonplaats Bangalore.