Tegen alle verwachtingen in heb ik zo plots voor de laatste week van mijn reis tijd voor een blog. Vandaag had ik vol goede moed gepland om af te reizen naar Lake Victoria. Echter, ik zou onderhand beter moeten weten. Plannen zijn hier om veranderd te worden. Omdat ik geld nodig had voor mijn reis ging ik naar de bank.
System error! Mijn gedachte:
oh nee, waarom laat mijn rabobank mij bijna altijd op een bepaald moment van mijn reis me in de steek? Na veel ATMs afgestruind te hebben en telkens serious error of the like op het scherm terug te krijgen besloot ik maar eens verhaal te halen. Zoals verwacht heeft dat hier weinig nut: Ze kijken je verbouwereerd aan en zeggen het elders maar te proberen. Ok nice, plannen voor de dag in het water. Rabobank is op maandagochtend niet open, dus dan toch maar de KCB (lokale bank hier) bellen. ´
We have some problems with mastercard.´ Mmm. Maestro en Mastercard zijn verwant, dus that makes sense. Good news: geen reden om stennis te schoppen bij de Rabo. Bad news: now what?. Nog maar een kleine week voordat ik terugvlieg. Toch maar weer terugbellen. Hoe lang gaat het duren?
We don't have any information. So you don't know how long it will take?
No. It is resolved by the end of the week?
Sorry, we don't know. Conclusie: Ik zit voor onbetaalde tijd, met weinig cash vast in Eldoret. T.I.A...
En T.I.A. moments heb ik de afgelopen maand in overvloed kunnen ervaren. Terwijl ik bij aankomst in Eldoret moest uitvogelen waar ik er in godsnaam uitmoest (Ik kon Manou niet bellen want mijn telefoon was ondertussen dood) liet de
Matatu in a hurry mij achter met mijn backpack. Hij reed echter weg met nog een andere tas in de achterbak.
T.I.A.! Gelukkig kon ik bellen met de telefoon van iemand en werd ik vervolgens opgehaald door een kennis van Manou hier. Ik werd naar een student house gebracht waar zij in pijn op bed van een student daar lag. Ze bleek een nierbekken ontsteking te hebben opgelopen. En ik dacht op dat moment nog: wat een geluk dat ik nooit in een ziekenhuis in het buitenland heb hoeven te liggen...
Omdat ze in goede handen was en binnen een week waarschijnlijk weer op de been besloot ik met mijn backpack naar de kust af te reizen. De eerste avond verbleef ik in Mombasa, een stad waar ik weinig positiefs over kan melden. Ik besloot dan ook maar meteen door te reizen naar het noorden, wat ook aanvankelijk het doel was. Enkel ik ontkwam niet aan een overnachting. Dus met weinig slaap door de nachtbus pikte ik maar een snel een budget place uit de LP. Ik had het bovenschrift eerst moeten lezen:
Lone female travellers might want to opt for something a little further up the price scale. (Echter dat deed ik pas eenmaal geinstalleerd op mijn kamer na me afgevraagd te hebben in wat voor shithole ik nu beland was, dat niet kan tippen aan enig budget hotel waar ik ooit in verbleven heb). Bij binnenkomst werd ik onthaald door een soort van manager die niet van mijn kamer af was te slaan en me overdonderde met een handkus. Vervolgens wilde een oude man die onder aan de trappen stond mij achtervolgen naar de kamer terwijl hij wild sloeg met zijn wandelstok. Nogal een absurd tafereel, geen idee wat hij brabbelde met dat rood uitgeslagen henna geverfd haar van hem. Waarschijnlijk al sochtends aan de drank, zoals dat hier sociaal acceptabel is of aggressief van de miraa (leaves die werken als een drug). Voor de veiligheid besloot ik de avond maar door te brengen op mijn kamer - en dat doe ik anders nooit. Na een half uur op bed in een boek verzonken te zijn merkte ik dat ik gezelschap had in mijn bed van ja - bed bugs. De rest van de nacht heb ik half liggend op een stoel- tafel doorgebracht - maar dat leidde - hoe verwonderlijk - tot een gebrek aan slaap.
De rest van de reis verliep redelijk relaxed - niet anders dan gewend - bumpy roads en nageroepen worden
mzungo! mzungo! Kerels - dressed up masai voor de toeristen en beachboys - die constant een praatje met je probeerden aan te knopen. Ik ben ook een paar keer gevraagd wat ik daar nu alleen deed - had ik Keniaase vrienden daar? Geen vriend? Ze vonden het maar vreemd. De backpackers cultuur in het algemeen is Kenia nog een beetje vreemd, laat staan een vrouw alleen kwam ik al gauw achter. Maar Lamu was goed vertoeven en ik kwam weer heerlijk tot rust.
On the road
 |
| Gede ruins |
Lamu Island
 |
| kinderen komen net uit school |
Terug in Eldoret werd ik sochtends overvallen door hevige buikkrampen en dat maakte natuurlijk de ervaring compleet: buikloop. No problemo dacht ik nog, een paar diarreeremmers and I am off again. Na 8 tabletten en 2,5 dag later was ik compleet gedehydrateerd met krampen waarvan ik veronderstel dat het zo ongeveer moet voelen als je moet bevallen van een kind. Dit hele verhaal klinkt als dat van iemand die nog nooit in zijn leven gereisd heeft en plotseling (bijna) alles overkomt wat je maar kunt indenken...
Zoals iedereen weet is ook Kenia in de ban van de hongersnood (waardoor het voor mij ook onmogelijk is om naar Turkana af te reizen). Maar na 2 dagen alleen maar vocht verliezen en het nauwelijks/niet opnemen ervan kan ik alleen maar nog meer beamen dat de omstandigheden waarin deze mensen verkeren onmenselijk is. Ik denk dat dehydratie een toestand is die je een keer ervaren moet hebben in je leven. Water is voor ons zo vanzelfsprekend, en diarree een klein ongemak. Maar zonder toegang tot gezondheidszorg in landen zoals deze levensbedreigend. Eenmaal op de eerste hulp werd mij niets verteld. Voor ik het wist lag ik aan een infuus met vocht. Toen pas besefte ik dat ik zo zwak was van de dehydratie. En met het vocht dat mijn aderen instroomde, vloeide ook het leven in mijn lichaam terug. Ze hebben mij nog een paar uur daar laten liggen. Ik kreeg alles iv toegediend omdat ik niets kon binnenhouden. Toen ik eenmaal bekomen was en om me heen keek verwonderde ik me over de toestand van de eerste hulp. De gammele gordijntjes die de bedden afbakenden. Onvoldoende, want ik zag een andere vrouw naast me kermen van de pijn terwijl ze me met een lege blik even aanstaarde. De hele familie eromheen, wat een tafereel. Gelukkig kwam een vriendin mij opzoeken en vragen naar de zungo is hier voldoende. Aangezien ze blijkbaar nog in de veronderstelling waren dat ik in een andere dimensie verkeerde begon de dokter haar over te halen mij voor 2-3 dagen te admitten (waarschijnlijk hoopten ze me te ontdoen van wat schillings). Zij net zo verwonderd als ik vroeg waarom ik daar moest blijven terwijl ik vanachter de gordijnen gebaarde dat ik met geen haar op mijn hoofd erover nadacht daar te overnachten.
For treatment. Ok so what kind of treatment do you want to give her? *Stilte*. Tegelijkertijd was ze met Manou aan de telefoon en vervolgde met een sarcastische ondertoon: yeah I am not sure if they know exactly what kind of treatment they want to give her.
For injections luidde toen het antwoord. So how many injections you want to give her exactly?
Many (serieus). What do you mean by many?
5 or 6. You got to be kidding me...No I am going to take my friend home. Na navraag bij de zusters bleek dat het ook volstond om de eerste dosis medicatie via injectie te krijgen en de rest oraal. Opluchting. Een einde kwam aan mijn paar uur in het ziekenhuis.
Herstel verliep helaas nogal langzaam en ik had nooit gedacht normaal kunnen drinken en eten na een week zo te kunnen waarderen. Met een Masai vriend van Julia zijn we toen ik langzaam aan het opknappen was afgereisd naar Masai Mara. Dat was by far de mooiste ervaring in Kenia, en het mooiste natuurpark van Afrika. Ons geluk: na uren twijfelen en heen en terug lopen naar de oever besloot een groep wildebeesten en zebra´s eindelijk de rivier over te steken. Een prachtig gezicht en terecht een natuurwonder! Gedurende de reis was er wel sprake van wat onderlinge cultuurbotsingen, maar laten we het vooral daar op houden.
 |
| wildebeest migration (en een enkele zebra) |
En ja ik heb ook genoten tijdens deze reis, ik heb gereflecteerd en gelezen. En een ontmoeting met een vrouw in Watamu aan de kust die een rescue centre heeft opgezet aldaar een aantal weken geleden heeft me ook geinspireerd. Zij vangt jonge vrouwen op die verkracht zijn en-of jong uitgehuwelijkt en-of ongewenst zwanger. Ze werkt samen met de kinderbescherming die haar heel dankbaar zijn en er is zoveel vraag hier dat ze nu al denkt aan uitbreiding. Bij haar worden de kinderen opgevangen - krijgen ze geestelijke en medische hulp en wordt er een plan opgesteld om terug naar school te gaan of een andere vaardigheid te leren om zo op eigen benen te kunnen staan. Ook deze ontmoeting zal mij bijblijven en hopelijk bijdragen aan de vormgeving van mijn eigen ideeen voor de toekomst.
Zo kom ik van elke reis terug - nooit gefaald - . Nu ben ik meer dan ooit doordrongen van het besef dat al mijn reizen bijdragen aan mijn zelfrealisatie en het uitkristalliseren van mijn ideeen. Zoals ik 2 jaar geleden sprak over mij zelf als een sculptuur, zo zie ik het nog steeds. Ik bewandel mijn eigen pad. Soms zijn er tegenslagen, ik val. Ben gedwongen mijn visies bij te stellen, kritisch naar mezelf te kijken, naar waar ik sta en waar ik heenga. Maar ondanks alle obstakels, tegenslagen, geef ik nimmer op. Ik geniet van de mooie momenten en leer van (soms harde) lessen. In dit proces wordt het authentieke, maar toch wat naieve, ongeduldige meisje vol idealen hopelijk een vrouw die haar authenticiteit ondanks alle ervaringen weet te behouden, geduld kan uitoefenen, en haar doeleinden weet na te streven in het besef dat alle kleine mijlpalen die zij hopelijk weet te bereiken ook van waarde zijn. Het zal een struggle blijven tussen mijn eigen ik en mijn allerdaagse leven in Nederland. De eigen ik die niet wil toegeven, onzeker over haar bestaansreden, hiervan doordrongen is en droomt van verlichting van dit Knagen door middel van zingeving - en de maatschappij aan de andere kant die haar steeds weer terugvoert naar een realiteit die aanvoelt alsof deze aan haar opgedrongen wordt en waarin zij eigenlijk niet wil leven maar waar zij zich niet van weet te onttrekken. Althans zolang er geen helderheid in haar geest is kan zij zichzelf niet manifesteren en overgeven aan een vrije val zonder schijnzekerheden.
Vooral in het buitenland ben ik ook doordrongen van
mijn schuld als
individu, mijn aandeel in het kapitalisme. Wij offeren hen op voor onze luxe, wat ten spijt door velen wordt gezien als een basisrecht, laten hen leven in vaker onmenselijke omstandigheden. Zij gaan gebukt onder de verkapte slavernij van het kapitalisme - zodat wij kunnen doen waar wij goed in zijn -consumeren. Nu is er een crisis, en zijn wij allemaal zo bang voor ons eigen hachje. We protesteren tegen het verlies van datgene wat ons eigenlijk nooit rechtmatig toekwam. En degenen die het meest bezitten schreeuwen het hardst en verliezen het minst. Want oh wat zijn wij bang boven alles voor het verliezen van onze materiele weelde. Dan worden wij eindelijk geconfronteerd met de waarheid - hoe arm wij zijn van geest. Maar laat mij vooral niet afdwalen.
Tot besluit een paar gedachtes van Thoreau in zijn essay
Civil Disobedience
..When the friction comes to have its machine, and oppression and robbery are organized, I say, let us not have such a machine any longer. In other words, when a sixth of the population of a nation which has undertaken to be the refuge of liberty are slaves, and a whole country is unjustly overrun and conquered by a foreign army, and subjected to military law, I think that it is not too soon for honest men to rebel and revolutionize. What makes this duty the more urgent is the fact that the country so overrun is not our own, but ours is the invading army.
..
if it is of such nature (the government) that it requires you to be the agent of injustice to another, then, I say, break the law. Let your life be a counter friction to stop the machine. What I have to do is to see, at any rate, that I do not lend myself to the wrong which I condemn.
en in
Life without principle:
Have we no culture, no refinement - but skill only to live coarsely and serve the Devil? - to acquire a little wordly wealth, or fame, or liberty, and make a false show with it, as if we were all husk and shell, with no tender and living kernel to us?
En een absolute aanrader om te lezen:
De Steppewolf (Hermann Hesse)
Tot snel.
Gr. Nathalie
